Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ludzie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ludzie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 7 grudnia 2008

Kibum

Kibum jest jedną z niewielu bratnich dusz, które towarzyszą mi pokonując trudy codziennego życia po tej stronie świata. Koreańczyk, 26 lat - choć ani miejsce pochodzenia, ani tym bardziej wiek żadnej różnicy nie robią.
Dzieliliśmy pomiędzy sobą swoje problemy, miłosne rozterki, plany i marzenia dotyczące naszego życia. Pomagaliśmy sobie też zawsze wtedy kiedy drugi tego potrzebował. I ten stan trwa nadal.

Znamy się ze szkoły - na zajęcia chodzimy do tej samej grupy. Pamiętam, jak pierwszy raz zaczęliśmy rozmawiać, a stało się to podczas jednych z pierwszych zajęć z dialektu Minnan [nieobowiązkowe]. Kibum pierwszy wtedy do mnie zagadał. Gdyby nie to nie wiem jak długo zajęło by mi zorientowanie się, że jesteśmy z tej samej klasy. Moje pierwsze wrażenie o nim było takie, że wziąłem go za kompletnego dziwaka :). Myślę jednak, że wielu ludzi, którzy go spotykają musi mieć o nim podobne zdanie ;).




foto: Tomas

wtorek, 11 listopada 2008

Sąsiedzi z 608

Właśnie przyszedł do mnie sąsiad z prośbą, by ściszyć muzykę, bo z żoną nie mogą spać. Ok, nie ma sprawy. Mój błąd, że się troszkę zapomniałem nastawiając głośniki zbyt głośno jak na tę porę.

Z drugiej strony ciekawi mnie jedna rzecz. Jakoś chyba do tej pory nie pomyśleli, że działa to również w drugą stronę. I nie chodzi mi tu wcale o muzykę. Ba! Co jakiś czas muszę wysłuchiwać wrzasków, krzyków oraz innych różnych dziwnego pochodzenia hałasów i to w dodatku tak głośnych i intensywnych że niejednokrotnie zastanawiałem się czy nie dochodzi czasem w mieszkaniu obok do rękoczynów, a po ostatniej awanturze jestem tego już niemal pewny. Może wówczas podczas jednej z kłótni podkradnę się pod drzwi mych sąsiadów kochanych, zapukam leciutko i poproszę aby troszkę ciszej na siebie krzyczeli...

Z trzeciej strony jeszcze dodam, że nie spodziewałem się tego typu zachowań ze strony onego sąsiada mego. Swego czasu bowiem sąsiadki me [nasze] zaaranżowały jakieś takie wspólne spotkanie u nich w domu, pretekstem którego niby była zupa do poczęstowania, gdzie zaprosiły mnie i wspomnianego wyżej pana. I muszę nadmienić, że kolo jak przyszedł tak na dzieńdobry zaserwował nam przepyszne - własnej roboty rzecz jasna - skrzydełka kurczęce [可乐鸡翅 - chyba tak to się pisało?]. Mniam! Pogadaliśmy trochę i było nawet o czem. Sympatyczny mi się po prostu wydał, no. A jak jest - widać.

Sąsiedzi moi - czasem śmieszą mnie, lecz czasem ich się boję...

środa, 8 października 2008

Nowi Polacy

Wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego do Xiamen zjechali studenci z całego świata. W tym i nowi ludzie z Polski. Dwoje nowych uczniów to Kasia i Andrzej.

Kasię poznałem przez mojego bloga, w którym to sporadycznie pisuje komentarze. Jest po dziennej sinologii na UW i przyjechała tu na roczne stypendium.

Andrzeja natomiast poznałem już troszkę wcześniej, a okoliczności naszego spotkania opisałem w notce pod tytułem 'Bo wszyscy Polacy...'. Spotkałem go dopiero wczoraj, mimo iż jest tu już dwa tygodnie. Fakt ten tłumaczyć można tym, że Andrzej się teraz doktoryzuje, a więc zajęcia nasze odbywają się w zgoła innych miejscach.

Nie szukam już Polaków na gwałt, tak jak to było rok temu, ale przecież wiadomo, że razem zawsze raźniej :).

niedziela, 5 października 2008

Sąsiadki

Różnego typu spamerzy zwykli wrzucać mi różnego typu reklamy przez lukę pod drzwiami - a to menu nowo otwartej knajpki, innym razem jakieś wizytówki itd., itp. Pewnego dnia zastałem jednak pod drzwiami notkę. Notka zaadresowana była do "Sąsiada spod 607" a nadawcą jej byli sąsiedzi, a właściwie sąsiadki spod mieszkania 606.

Z pozostawionej wiadomości wyczytałem między innymi, że sąsiadami mymi są dziewczęta, które dopiero co wprowadziły się do mieszkania obok. Po przeczytaniu odłożyłem liścik i na jakiś czas o nim zapomniałem, aż do dnia gdy usłyszałem nieśmiałe pukanie do wrót mego królestwa. U progu oczom mym ukazała się nieśmiała dziewczyna z zaadresowanym do mnie listem w ręku [od mamy :], wyjaśniając że list już od jakiegoś czasu leżał sobie gdzieś na drugim piętrze i nikt się po niego nie zgłaszał, więc postanowiła mi go doręczyć osobiście. Jako, że nie przypominam sobie abym wcześniej go tam zauważył, wysnułem więc swoją własną teorię spisku. Spisek rzekomy polegać miał na tym, że list owy podstępnie zastał mi podharcerzony spod drzwi po to tylko by sprokurować okazję do rozmowy ;) Tak poznałem Xiao Zheng.

Innym razem w trakcie wieszania prania na balkonie zagadała mnie Candy [swoją drogą Chińczycy nadają sobie bardzo ciekawe imiona :]. Z rozmowy z nią dowiedziałem się, że dziewczyny w trójkę wynajmują mieszkanie, są studentkami i uczą się w pobliskim koledżu. Innym razem Candy przyniosła mi pomelo [taki duży grejpfrut], ja za to odwdzięczyłem jej się powieszeniem jej prania na moim balkonie. Ponoć pralka im się zepsuła, ale co ma wspólnego jedno z drugim? Wietrzę tu kolejną część spisku!

W związku z powyższym całość pozwolę sobie spuentować cytatem z piosenki Staszewskiego:
Sąsiedzi moi - czasem śmieszą mnie, lecz czasem ich się boję
;)

poniedziałek, 15 września 2008

piątek, 29 sierpnia 2008

Chiński Supermen

Dzisiejszy artykuł:

http://wyborcza.pl/1,76842,5611929,Zuola___cyberdziennikarz_Chin.html

Komentarz:

Chiński Supermen. Czy ktoś taki istnieje? Nie rozchodzi się bynajmniej o postać fikcyjną jak np. Sun Wukong - legendarna już w Chinach postać Króla Małp z powieści "Journey to the West", ale o człowieka z krwi i kości. Gdybyśmy zadali dzisiaj Chińczykom to pytanie to kogo by wskazali? Chyba najprawdopodobniej, Mao Zedonga. Może trochę [troszeczkę] powalczyłby z nim obecny chiński prezydent Hu Jintao, który wśród obywateli cieszy się ogromną popularnością i takimż poparciem. A może wybrano by jakiegoś sportowca, jak np. najbardziej rozpoznawalny z nich koszykarz Yao Ming, czy płotkarz Liu Xiang. Supermenem mógłby też zostać Zhou Jielun [znany także pod przydomkiem Jay Chow] z uwagi na swoją ogromną popularność, która sprawia, że dla nastolatków jest niemal bogiem.

Każdy z wymienionego powyżej grona jest postacią szczególnie ważną dla Chin oraz Chińczyków, jednak śmiem sądzić że w obecnej chwili to właśnie ten najzwyklejszy w świecie chłopak - Zuola - oddaje swemu narodowi ogromną przysługę. Jak tego dokonuje? Po prostu zwraca Chińczykom ich podstawowe prawo, prawo do informacji, którego tak skutecznie stara się ich pozbawić władza. Może Supermen to określenie na wyrost, ale z drugiej strony właśnie taki Supermen najbardziej by się teraz Chińczykom przydał. I nie mam tu na myśli żadnych sportowców, czy ludzi z branży rorywkowej, bo to nie tędy droga - nie szukamy idola. Nie widzę też wśród kandydatów na to miejsce żadnego z dwójki panów Mao czy Hu, ponieważ to oni stoją właśnie po przeciwnej stronie barykady.

Jedno jest pewne - o Zuoli usłyszymy jeszcze nie raz.

Piłkarz dobrany z castingu

Dzisiejszy artykuł:

http://michalszadkowski.blox.pl/2008/08/Koniec-koszulkowego-krola-Manchesteru.html

Komentarz:

Nowa, niechlubna metoda testowania zawodników. No, też znowu nie taka nowa, bo owy casting miał miejsce ładnych kilka lat temu - rzecz w tym, że ja dowiedziałem się o tym dopiero teraz. Potępiam takie pomysły, ale z drugiej strony trzeba przyznać Angolom, że mają łeb do marketingu, no ale przecież Premier League to najbardziej medialna, najbardziej bogata i najbardziej widowiskowa liga piłkarska na świecie. Ciekawym tylko, czy rzeczywiście aż tak potrzebny był im ten transfer. I nie mam tu oczywiście na myśli strony sportowej, a finansową. Wiadomo przecież, że nakład pieniężny wielki nie był - no bo co to jest 500 tys. funtów* dla zespołu z Manchesteru? Phi! [A dla Chińczyków sporo - Dong póki co jest najdroższym piłkarzem w historii chińskiego futbolu] Chińczycy jak lubili ManU tak nadal lubią i to wcale nie ze względu na Donga, a przede wszystkim ze względu na takich piłkarzy jak Cristiano Ronaldo czy Wayne Rooney, że wymienię tylko tych najpopularniejszych. A tak? Szkoda tylko temu chłopakowi zmarnowanych czterech lat kariery. Mógł sobie spokojnie grać w tym swoim zespole z Dalian, przebić się wkrótce do składu, a może i kiedyś wyjechać za granicę. Lub zostać w Antwerpii [II liga belgijska], tyle że podobno mu nie pozwolono.

Żeby spowodować jakiś naprawdę dziki szał wśród Chińczyków, ludzie z United musieliby znaleźć piłkarza z potencjałem na miarę talentu Yao Minga, który grałby regularnie w klubie, czasem zdobywał bramki i rozgrywał dobre mecze. Niestety obecnie takich piłkarzy w chińskiej kadrze po prostu nie ma i raczej długo jeszcze nie będzie. Moja wiedza na ten temat nie jest może wielka, ale czerpana ze źródła bezpośredniego - czyli z telewizyjnych relacji meczów piłkarskich reprezentacji Chin. No właśnie. Swoją drogą ciekawe, że pomimo grzania ławy w MU w ostatnich dwóch latach Dong regularnie dostawał powołania do kadry narodowej, w której jest - jak ktoś kiedyś określił - gwiazdką. Po co? Bo trenerzy nie mają na kogo stawiać? A może po prostu, by dodać jej trochę błysku.

Może to nie urok, może to Manchester ;)

* Z kolei na stronie
devilpage.pl podawana jest kwota 3,5 mln funtów za transfer, na moje jednak trochę przesadzona, więc podaję za p. Michałem Szadkowskim.

piątek, 18 lipca 2008

Home alone [Tomas sam w domu]

No tak. Wakacje trwają, to i ludzie zaczęli się już powoli wykruszać - wracać do domu lub podróżować, cokolwiek, byle choć na chwilę się stąd wyrwać.


Wczoraj Hardi wyleciał z Xiamen. I już nie wróci. Trochę dziwnie, bo nie spodziewałem się, że będę za nim tęsknił, a jednak jakoś teraz tak trochę pusto w pokoju. Nawet jak był to zazwyczaj czas spędzał poza pokojem, a jeśli już pomieszkiwał to albo spał, albo siedział cicho jak mysz pod miotłą.


Jakiś tydzień temu Xiamen na dobre opuścił również Florian. Bez niego też jest już trochę inaczej, bo z tych osób, które poznałem tu, w Xiadzie on był jedną z mi najbliższych. Teraz wrócił już do Niemiec, do normalnego życia. Eh...


Kibum wylatuje dzisiaj do Malezji na dwa tygodnie.
[to ten cffaniak z lewej, innego zdjęcia niestety nie mam]
Bez niego też będzie ciężko...


Angel wraca dziś do Indonezji. Wróci, ale dopiero za 2-3 miesiące.
Przyleci ;).


Aśka z rodzicami i Natą wyjechali parę dni temu do Wietnamu na cały miesiąc. Zazdroszczę :>


Paula i Dany zamierzają spędzić wakacje w Xiamen, ale niestety do Jimei jest trochę daleko...


To samo tyczy się Guominga.


Tu na miejscu pozostał mi chyba tylko Jan, z którym czasem grywam w piłkę.


No cóż, jakoś sobie chyba poradzę... wszak chłopaki nie płaczą ;).



foto: Archiwum

poniedziałek, 2 czerwca 2008

Miss Świata AD 2007...

... jest Chinką! Stosunkowo niedawno się o tym dowiedziałem... Tak czy siak to tylko doskonały pretekst, by opublikować zdjęcia pięknej Zhang Zilin [张梓琳] :)







foto: Internet

środa, 19 marca 2008

Hardi

Będzie jak w tytule, czyli o moim nowym współlokatorze. Właściwie nie jest już dla mnie taki nowy, bo zdążyłem się do niego przyzwyczaić przez te parę tygodni. Zdaje się, że wcześniej wspomniałem o nim już kilka słów, a że nie pamiętam co dokładnie pisałem, a nie chce mi się sprawdzać - najwyżej się powtórzę, ale potraktujmy to raczej jako swego rodzaju podsumowanie :).

Hardi jest Indonezyjczykiem chińskiego pochodzenia. Nosi okulary i cechuje się dosyć niskim wzrostem. Jest ode mnie starszy o rok. Co do usposobienia to jest raczej cichy i spokojny, choć bez problemu można z nim pogadać na większość tematów, do tego jest grzeczny, dobrze wychowany i nie szaleje, a przede wszystkim dba o higienę ;).
Jak dotąd w mieszkaniu z nim widzę same pozytywy: chłopak dzieli moją pasję [gra w piłkę], sprząta w pokoju [jak ja chciałem to mi nie pozwolił!], dzieli się ze mną swoimi rzeczami [ze wzajemnością oczywiście :], itp., itd.
Oprócz grania razem w nogę, oglądamy też czasem filmy [jak już się zdecydowałem na zakup DVD - za uczciwie zarobione pieniądze, patrz post "Reklama, reklama" - to Hardi od razu mnie ubiegł; czyta mi w myślach, czy jak?], czy wychodzimy wspólnie na żarcie lub zamawiamy kaorou [czyli chińskie barbeque], a nawet byliśmy razem na meczu! A w ostatni weekend odwiedził mnie Guoming. Poznałem go z Hardim i od razu chłopaki przypadli sobie do gustu, a ja byłem zadowolony, że moi kumple się dogadują. Fajna sprawa mieć w końcu normalnego współlokatora :).

P.S. Hm, tym razem jakoś tak dziwnie wyszło - post bez żadnej puenty, perypetii, czy śmierdzących skarpet. Dziwnie.

P.P.S. Jak będę miał kiedyś pod ręką jakieś zdjęcie Hardiego to wrzucę :).

niedziela, 9 marca 2008

Bo wszyscy Polacy...

Sytuacja miała miejsce bezpośrednio po zdarzeniach opisywanych w poście poprzednim pt. "Reklama, reklama".

Ledwo co zajechaliśmy pod bramę szkoły, a niemalże od razu natknęliśmy się na... rodaków! I to nie była ani Asia, ani Renata, czy też Agata, Daniela lub Rafał. Wychodząc z samochodu [podwiózł nas nie Logan, tylko ten drugi] usłyszeliśmy znajomą polszczyznę wydobywającą się z ust dwóch jegomościów. W ten sposób poznaliśmy Andrzejów [Andrzej [B]iznesmen oraz Andrzej [S]tudent].

Zamieniliśmy z nimi ledwo kilka słów, bo byliśmy w biegu, gdyż Paulina spieszyła się by wrócić do Jimei, ale podałem im namiary na mnie.

Już sam fakt spotkania ziomków w tak [nie]zwykłych okolicznościach nadaje się na osobny wątek na bloga, ale jeszcze bardziej niezwykłe było to, co nastąpiło później.
Ok. godziny 20 zadzwonił do mnie ktoś z polskiego numeru. Spodziewałem się usłyszeć głos taty, bo tylko on dzwoni do mnie z Polski. Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że był to nie kto inny jak Andrzej B. Powiedział, że chce coś mi przekazać, więc spotkaliśmy się przed Caijingjie [akademik dla obcokrajowców; budynek na lewo ode mnie], gdzie Andrzej był zameldowany. Zaprosił mnie do pokoju, podarował mnóstwo czekolad, kabanosy i polski chleb! Doprawdy nie mogłem mu się nadziękować za ten miły gest, w dodatku w stosunku do zupełnie obcego człowieka :).

Okazał się Andrzej bardzo miłym człowiekiem, biznesmenem z branży kamieniarskiej, co zresztą tłumaczyłoby jego pobyt w Xiamen [bowiem w tym czasie odbywały się właśnie targi kamieniarskie, na których był Daniel z Pauliną]. Ucięliśmy sobie małą, 2,5 godzinną pogawędkę :). A rozmawialiśmy o Chinach i wszystkim co było z tym związane, także praktycznie temat-rzeka.
W międzyczasie dołączył do nas Andrzej S, który jest studentem sinologii, a obecnie uczy się w prowincji Anhui. W Xiamen pomaga załatwiać sprawy, towarzyszy i tłumaczy dla Andrzeja B. Całkiem miły, młody chłopak.
Trochę szkoda, że już jutro wylatują do Pekinu.


No cóż, to było bardzo miłe spotkać jakichś Polaków - tak po prostu: na ulicy, z zaskoczenia, a w dodatku takich sympatycznych i bezinteresownych. To zdarzenie jeszcze bardziej poprawiło mi humor :).
A jutro może już być tylko lepiej, bo Florian wraca :D.

wtorek, 26 lutego 2008

Mam nowego współlokatora!!!

Tak! To prawda!!!

Wprowadził się zanim jeszcze wróciłem do Chin. Ma na imię Hardi, pochodzi z Indonezji i jest w moim wieku. Jest cichy, spokojny i wydaje się być miły, co w sumie dobrze wróży, choć lepiej nie chwalić dnia przed zachodem. Słabo mówi i po chińsku i po angielsku. Przebywa w Xiamen [Chinach] dopiero od połowy roku, a chce zostać jeszcze na jeden semestr, czyli łącznie na rok.

Na dobry początek uczyniliśmy przyjacielski gest, który - jeśli o mnie chodzi - jest już tradycją, czyli wymieniliśmy rodzimej produkcji zupki instant. Dostał ode mnie rosół [Amino], pomidorową [Samsmak] i serową [Knorr] w zamian za klasyczny mi goreng [smażony makaron], kurczaka curry i ogonówkę [absolutna nowość!; wszystkie oczywiście marki Indomie]. Póki co zapowiada się więc dobrze, ale jak staropolskie przysłowie mówi: "pożyjemy, zobaczymy" :).

niedziela, 13 stycznia 2008

Stefek, Stefek i po Stefku!

Dopiero co narzekałem na mojego obecnego [i nie tylko] współlokatora na blogu [a konkretnie - post wcześniej], a tu proszę! Problem rozwiązał się sam! Szanowny Pan Stefan raczył się wyprowadzić z akademika!
Czynu tego dokonał wczoraj rano, o czym zresztą powiadomić mnie raczył w dniu przeprowadzki [dobrze, że w ogóle... <_<].>>sprawy higieniczne<<, które tak właściwie to mogłyby same w sobie stanowić powód by zniechęcić do niego kogokolwiek... No, ale nie hałasował, nie skarżył się, nie chodził późno spać itd. Właściwie to więcej go nie było niż było, co stanowiło jego największą zaletę. Nie ukrywam też, że mam lekkie obawy o to, kto będzie moim nowym współlokatorem. Mam nadzieję, że przynajmniej nie trafię gorzej...

Powody przeprowadzki? Z tego, co udało mi się z niego wyciągnąć to po prostu znalazł tańsze mieszkanie - 200Y/miesiąc. Gdy usłyszałem cenę, to na początku nie mogłem uwierzyć. To jest jakieś 80 pln! Wydaje się diabelnie tanio, ale jak się okazało, że nie ma klimatyzacji, ciepłej wody, tv ani nawet materaca, a pokój jest mniejszy od tego, który mamy w akademiku, to już nie było tak różowo. Mimo wszystko fakt faktem, że Stefek swoje zaoszczędzi, bo pokój w akademiku z najtańszą możliwą opcją kosztuje 600Y/miesiąc, czyli 3 razy taniej.

Tak czy siak - kolejny mały epizodzik w moim życiu zamknięty.
Póki co pomieszkuję sobie sam, bo jeszcze szkoła nie przydzieliła mi nikogo, no ale spodziewam się, że najdalej po feriach zimowych ktoś tu się zjawi, no ale nie będę się martwił zawczasu. Pożyjemy - zobaczymy!

poniedziałek, 7 stycznia 2008

W jak Współlokator

Jak do tej pory miałem przyjemność - niekiedy wątpliwą - dzielić 2-osobowy pokój z 5 różnymi osobowościami. Postaram się pokrótce opisać i ocenić [1-6] każdego z nich [chronologicznie]:

1. Xiaowu [Wietnam]
Mój pierwszy współlokator. Wspominam go najgorzej. Nie umiał ani słowa po angielsku [a ja wtedy jeszcze po chińsku] więc komunikacja z nim była bardzo ograniczona. Do tego posiadał wszystkie cechy charakteru jakich nie znoszę i był ohydnym obłudnym kombinatorem. Nie chodził na zajęcia, co noc szlajał się po dyskotekach i barach, co rusz sprowadzając jakieś co łatwiejsze dziołchy, hałasował każdego wieczora, "pożyczał" sobie moje rzeczy bez pozwolenia, nawet sprowadził swoją dziewczynę do nas na miesiąc, by mieszkała z nami, a do tego nie oddał mi pieniędzy.
Musiałem się z nim męczyć aż pół roku. Nigdy więcej!
Ocena: 1 [najniższa z możliwych ocen i tak nie oddaje mojej niechęci do tej osoby]

2. Abraham [Filipiny]
Koleś był zupełnym przeciwieństwem Xiaowu. Chodził spać w godzinach 22-23, ale i nierzadko tuż po 21., a wstawał o 6. rano. Był bardzo spokojnym człowiekiem, ale strasznym brudasem - nigdy nie zamiatał, łaził w butach po pokoju i rzadko zmieniał gacie. Rzadko też wychodził na zewnątrz, całymi dniami oglądał anime albo grał w głupie gry, typu Street Fighter, co było dosyć infantylne jak na 26-letniego gościa. Prawie nigdy się nie uczył, a jego chiński był na poziomie niższym od mojego, choć ja byłem wtedy dwie klasy niżej od niego. Nigdy nie mieliśmy nic wspólnego. Osobno kupowaliśmy wodę w baniakach, ba, nawet mieliśmy osobny papier toaletowy! Nigdy niczym się ze mną nie podzielił, ale też nigdy o nic mnie nie poprosił. Nie rozmawialiśmy w ogóle. Był dziwny, nawet jak dla innych Filipińczyków, ale przynajmniej był lepszy od Xiaowu.
Mieszkałbym z nim dłużej, ale po 2 miesiącach zmieniłem pokój, bo nasz był jedynym w całym budynku, w którym nie było klimatyzacji.
Ocena: 3 [dostałby więcej, gdyby chodził później spać, nie był takim brudasem i nie rozmawiałby przez telefon na cały głos o 6. rano]

3. Sugandi [Indonezja]
Przeprowadziłem się do niego po dwóch miesiącach mieszkania z Abem. Trafiłem do strefy, gdzie było 5 Indonezyjczyków i ja [na 6 osób]. Gandi okazał się być luzakiem.
nie było większych problemów, żeby z nim się dogadać, choć też za dużo nie rozmawialiśmy - oni wszyscy tam się dobrze znali, wszyscy z jednego kraju, a nawet jakimś cudem z jednego miasta. Denerwowało mnie to, że co chwila ktoś się przewijał przez nasz pokój. To całe towarzycho nie łaziło do szkoły tylko siedziało w pokoju i pykało w DoTę całymi dniami. Wnerwiał mnie zwłaszcza jeden - Guoming, który potrafił siedzieć w naszym pokoju do 3-4 w nocy. Czasami też było głośno jak pili piwsko, wracali z dyski, czy podczas MŚ'06.
Nie poznałem Gandiego zbyt dobrze, ale wyszło potem na jaw kilka spraw, z których wynikło, że nie był taki w porządku, jak mogło by się wydawać. Również był obłudnym oraz mitomanem w pewnym stopniu.
Ocena: 2,5 [on sam nie był uciążliwy i naprawdę można z nim było pogadać, ale ocena zaniżona przez jego koleżków]

4. Guoming [Indonezja]
Po tym jak wszyscy jego koledzy wyjechali [łącznie z Gandim] został sam i postanowił przeprowadzić się do mnie. Irytował mnie wcześniej, więc z początku byłem do niego uprzedzony, a nasze relacje zawierały w sobie pewien dystans. Z czasem jednak przekonałem się do niego i naprawdę go polubiłem.
Ming okazał się być bardzo w porządku i mieszkało się z nim naprawdę dobrze, choć miał oczywiście swoje wady. Może zacznę wpierw od nich:
- był strasznie leniwy, jeszcze bardziej niż ja. Do tego stopnia, że co rano musiałem go budzić do szkoły, w przeciwnym razie by zaspał. Uczył się po 2 minuty dziennie [średnio :], a jak chciałem go gdzieś wyciągnąć, to musiałem zaprzęgać traktor i dwa kombajny, żeby w ogóle go ruszyć gdziekolwiek
- zdarzało mu się być niesłownym, ale raczej wtedy gdy chciał się od czegoś wykręcić
- był uzależniony od DoTa! Spędził chyba 99,8% swojego życia grając w tą grę. Resztę spędził grając ze mną w CS ;)
Jeszcze by się parę znalazło, ale nie będę więcej pisał, bo wyjdzie odwrotnie niż bym chciał, hehehe.
Ogólnie Ming jest bardzo pozytywnie nastawionym do życia człowiekiem, uśmiechniętym, pogodnym, co udziela się też innym naokoło, dlatego ma wielu przyjaciół i dobre kontakty z ludźmi. Jest też jedną z najbardziej zakręconych osób jakie kiedykolwiek poznałem. Żyje we własnym świecie, a reszta mało co go obchodzi. Jak do tej pory był moim najlepszym współlokatorem i wspaniałym kumplem, żeby nie powiedzieć przyjacielem. Trochę razem przeżyliśmy, gdyż wytrzymaliśmy ze sobą rok. Zżyliśmy się naprawdę mocno. Do tej pory czasem odwiedzam go w Jimei.
Ocena: 6 [na początku myślałem, żeby dać mu 5, ale po krótkim namyśle stwierdziłem, że taki współlokator to jednak skarb, lepszego raczej ze świecą szukać, więc niech będzie 6, choć nie był idealny, no ale nikt nie jest :]

5. Stephen [Ghana]
Znamy się z - jak go pieszczotliwie nazywam - Stefciem już ponad 3 miesiące. Stefek nie jest aż tak uciążliwy jak poprzednicy - od czasu do czasu posprząta, nie hałasuje, nie gada za dużo, nie przeszkadza, ale ostatnimi czasy bardzo dał mi się we znaki. Nie wiem czy to z racji jego wieku [35 lat, żona i czwórka dzieci], czy z racji różnic kulturowych albo po prostu jego osobowości, ale ostatnimi czasy nie dogadujemy się najlepiej, a nasze relacje są raczej chłodne.
Może dzieje się tak dlatego, że Stefek odzywa się do mnie tylko wtedy, gdy czegoś ode mnie potrzebuje, prosi o pomoc itp., a to co mnie najbardziej w nim denerwuje to absolutny brak "przepraszam", "dziękuję", czy "proszę" w jego codziennym języku. Do tego dochodzi też nakazujący ton wypowiedzi. Nie podoba mi się takie zachowanie. Jestem za mało asertywny, żeby mu o tym powiedzieć, a z drugiej strony nie chcę doprowadzić do jakiejś dziwnej sytuacji między nami, bo coś mi się wydaje, że jeszcze trochę z nim pomieszkam.
Z bardziej prozaicznych powodów muszę też wymienić kwestie higieniczne, a raczej ich brak i to mi też bardzo przeszkadza.
O! Jest też do przesady oszczędny oraz używa czasem moje rzeczy bez pozwolenia, co mi zawsze działało na nerwy.
Na szczęście ostatnio nie za często przebywa w pokoju, a właściwie to tylko bywa, a konkretnie - spędza noce. I to jest jak na razie jego największa zaleta :)
Ocena: 3 [no bo przecież zawsze mogłem trafić gorzej]

C.D.N? Czas pokaże :)