Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miejsca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miejsca. Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 lipca 2012

Park Kultury Kolei - odnowiony szlak kolejowy

Niedaleko naszego miejsca zamieszkania mieszczą się nieużywane już od dłuższego czasu tory kolejowe. Szyny rozciągają się od stacji kolejowej Xiamen (Centralne) aż do Przystani Pokoju ( 和平码头 ). W czerwcu ubiegłego roku władze miasta wyremontowały tą trasę przeobrażając ją w Park Kultury Kolei ( 铁路文化公园 ). W ten sposób nieużywany i zupełnie dotychczas nieprzydatny obiekt przeistoczył się nie tylko w unikalny w swoim rodzaju park, dostarczając okolicznym mieszkańcom miejsca do spacerów, spędzania czasu, edukowania wiedzy nt. miasta i jego linii kolejowej, ale również i ciekawą atrakcję turystyczną. Sąsiadujący z parkiem Chińczycy lubią przechadzać się torami dawnej kolei,zabierają tu swoje pociechy, uprawiają jogging, gromadzą się spędzając czas z przyjaciółmi, przychodzą pogłębiać swoją wiedzę o okolicy, używają ścieżki jako skrótu, a nawet szukają pożywienia (podczas mojej pieszej wycieczki spotkałem pana, który zbierał żywe cykady - tak, oni to jedzą! niestety uciekł zanim mu zdążyłem zrobić zdjęcie), a turyści szwendają się i pstrykają zdjęcia (tak jak ja :)).

Park podzielony jest na cztery strefy:
铁路文化区 (Strefa Kultury Kolei, 850m dł.);
民情生活区 (Strefa Życia Codziennego, 1040m);
风情体验区 (Strefa Doświadczania Życia, 1382m);
oraz 都市休闲区 (Strefa Miejskiego Wypoczynku, 550m).

Jedno z wielu wejść do parku znajduje się paręset metrów od nas, więc wchodzę na tory i skręcam w lewo, czyli na zachód, i udaję się trasą w tamtym kierunku.

Od czasu do czasu, na poboczu można natknąć się na altanki pod których dachem można wygodnie usiąść i się zrelaksować.

Tory na całej szerokości parku są wybrukowane, żeby wygodniej się po nich chodziło.

Cała droga jest również oświetlona latarniami, co bardzo pomaga w nocy, ponieważ w okolicy po zmroku jest tu naprawdę ciemno.

Na całej szerokości parku jest niesamowicie zielono. Hm, w sumie niby nic dziwnego, bo to w końcu park. Tak czy siak, dodaje to torom kolejowym pewnego uroku i tajemniczości. Za dnia grają tu cykady (o ile jeszcze wszystkich nie zjedzono!), a po zmroku można napotkać pałętające się gdzieniegdzie żaby.

Mniej więcej w tym miejscu park się kończy.

Po przekroczeniu jezdni powoli wchodzimy w obszar należący do stacji kolejowej.

Przed wejściem ostrzega nas tablica z kategorycznym zakazem, ale nie dajmy się zwieść - po prawdzie to droga ta używana jest przez lokalnych mieszkańców jako skrót.

Kilkaset metrów dalej znajdujemy się już na terenie czegoś w rodzaju zakładów naprawczych taboru kolejowego.

Możemy również podziwiać stojące na bocznych torach, ale w pełni jeszcze sprawne i aktywne chińskie lokomotywy.

Tak mniej więcej przedstawia się tabor xiameńskiej kolei.




Na zdjęciu jeden ze starszych, nieczynnych już modeli lokomotywy - odstawiony na boczny tor, za bramą (bali się, że ktoś ukradnie?).

Poruszając się dalej w tamtym kierunku dochodzimy do stacji kolejowej Xiamen. Nie ma sensu się dalej przedzierać, więc zawracamy i idziemy w drugą stronę.

Po tej stronie parku można spotkać decydowanie więcej odwiedzających.

Okoliczni mieszkańcy lubią spotykać się i relaksować w parku, niekiedy zjawiając sie tam całymi rodzinami.

W zależności od miejsca, tory są wyłożone kostką brukową, cegiełkami, drewnianymi panelami, wylane betonem, a czasami nawet pozostawione w stanie oryginalnym.

Co jakiś czas możemy napotkać porozstawiane po trasie mapki z naszą aktualną lokalizacją. Jednak gwarantuję, że i bez nich nie sposób się zgubić :)

Słup przy jednym z wejść do parku, niedaleko ogrodu botanicznego.

Fragment torów wbudowany w jezdnię, pomiędzy wejściami do parku, tuż przy botaniku.

Wejście do odnowionego i wyremontowanego tunelu. Jeszcze kilkanaście miesięcy temu był on domem dla wielu bezdomnych błąkających się po okolicy, którzy urządzili sobie z niego sypialnię. Dziś jest odświeżony, a po nieproszonych gościach nie ma już w nim ani śladu.

Tunel nie jest długi (697m), a wydrążony jest w górze i prowadzi w pobliże Xiady. Jego wnętrze zdobią ścienne rzeźby z granitu...

... oraz podświetlane tablice opowiadające historię miasta i kolei.

Wylot tunelu prowadzi do 鸿山...

... z 鸿山 do 大生里...

... a z 大生里 aż na 民族路...

... a tuż przy 民族路 znajduje się przytulna kafejka Rendez vous...

 
Za 民族路 i Rendez vous znajduje się jeszcze skwer...

... a za skwerem tory przez ulicę prowadzą aż do Przystani Pokoju ( 和平码头 ), gdzie kiedyś, zapewne, towary dostarczane były szlakiem kolejowym do portu i ładowane na promy.

Łącznie, cały, nieużywany od ponad 30 lat, szlak kolejowy liczy sobie około 4.5km.

piątek, 13 lipca 2012

Dzień w Hong Kongu

A właściwie dwa dni, ale poniżej relacja tylko z jednego, ponieważ jakoś tak wyszło, że dnia drugiego nie było ani chęci ani czasu na pstrykanie fotek - w końcu nie po to się wówczas do Hong Kongu wybraliśmy. A wybraliśmy się po wizę dla Myni (perypetie opisane w poście pt. Kłopoty z wizą). O naszych problemach pisałem wcześniej, więc tym razem pominę ten wątek i skupię się tylko na przyjemnych rzeczach :)

Zwiedzanie Hong Kongu rozpoczęliśmy od przechadzki po Harbour i Alei Gwiazd. Za dnia można obejrzeć gwiazdy znanych chińskich aktorek i aktorów umiejscowione w płytach chodnikowych. Nocą, natomiast, odbywa się tutaj pokaz laserów.

Panorama drugiego brzegu zatoki.

Zapewne w tym miejscu każdy spodziewał się opisu i nazwy budynku na zdjęciu - niestety, muszę Was rozczarować. Zamiast tego będzie żart. Po angielsku.

There were two peanuts, walking down the street, and one was
assaulted.

...

 o_O

Tyle anegdot. Po spacerze czas na papu. Hongkondzka (na pewno tak to się odmienia?!) kuchnia fusion jest wyśmienita, a wybór jest przeogromny. Tym razem skusiliśmy się na kurczaka i wołowinę z serem. Pycha!

Szklane domy, czyli wieżowce, jakich w HK bez liku.

Pogoda naprawdę dopisywała, więc postanowiliśmy udać się na dłuższy spacer. Po drodze mijaliśmy naprawdę fajne widoki, no i oczywiście multum wieżowców.

Słynne dwupiętrowe autobusy, a zwłaszcza tramwaje są jedną z wizytówek Hong Kongu. Doskonale symbolizują też ducha tego miejsca - styl, nowoczesność połączona z tradycją i maksymalne wykorzystanie przestrzeni.

Po krążeniu wte i we wte bez bardziej sprecyzowanego celu, postanowiliśmy wybrać się gdzieś w jakimś bardziej określonym kierunku. Wybór padł na Wzgórze Wiktorii, na które udaliśmy się specjalnym tramwajem. Choć trzeba było przeczekać w kolejce blisko godzinę, to naprawdę było warto.

Na zdjęciu powyżej widok z tramwaju, którym wjeżdża się na szczyt wzgórza. Prawda, że niesamowity? Do tego dodam, że na szczyt wjeżdża się pod kątem miejscami większym niż 45 st. Normalnie szok.

A tak przedstawia się widok z samej góry. Mieliśmy sporo szczęścia, bowiem trafiliśmy akurat na piękne, błękitne, pogodne niebo. Panorama rozciąga się na niemal cały Hong Kong, niestety zdjęcie nawet w połowie nie oddaje tego zapierającego dech w piersiach widoku.

Wspólne zdjęcie musi być. Żeby potem nikt nie gadał, że nas tam nie było :)


A tak wygląda panorama po zapadnięciu zmroku. Zdjęcie trochę rozmazane, ale najlepsze jakie mam.

Z góry zeszliśmy już sami, z lenistwa (paradoks!) Nie chciało nam się stać w kolejce na tramwaj powrotny, więc postanowiliśmy zejść o własnych nogach. Trochę nas wyprowadziło na manowce, ale szczęśliwie znaleźliśmy przystanek autobusowy i środkiem komunikacji miejskiej jakoś wróciliśmy na dobrą drogę i do hostelu.

Następnego dnia było odsypianie, nerwy związane z otrzymaniem wizy, a potem poczucie ulgi i zakupy. Hong Kong jest drogi, ale znajdzie się tam sporo rzeczy, za które - w promocjach lub nie - zapłacić można nawet mniej niż w Chinach. No i w końcu tam udało mi się znaleźć od dawna poszukiwane Qingdao :)

wtorek, 27 marca 2012

Tajwan: Kinmen

Kinmen (Jīnmén, 金门) to archipelag wysp usytuowany w prowincji Fujian. Największymi z nich są Kinmen (zwany także Wielkim Kinmenem) oraz Lieyu (Mały Kinmen). Choć Kinmen od Xiamenu oddalony jest ledwo o kilka lub kilkanaście mil morskich, to powiat ten należy do Tajwanu. Miejsce to jest na tyle atrakcyjne turystycznie dla Chińczyków, że z Xiamen na Kinmen promy pływają codziennie od rana do wieczora co godzinę - tyle też mniej więcej trwa rejs.

Dwa tygodnie temu wybraliśmy się tam, co prawda trochę z konieczności (wiza dwuwjazdowa), ale i trochę z ciekawości, bo do wyboru mieliśmy też inne opcje (HK, Macau). Kinmen leży tak blisko Xiamen, że w pogodne dni przy bezchmurnym niebie widać stąd jego linię brzegową. Mimo to, po drugiej stronie wody świat jest zupełnie inny.

Na Kinmenie znajduje się kilka hoteli, ale myślę że najciekawszym i najbardziej oszczędną kwaterą są zwykłe B&B, których na wyspie jest bez liku. My przed przyjazdem zarezerwowaliśmy sobie miejsce w Xiaxing Inn., hostelu który mieści się w zabytkowym budynku. Pokoje czyste i schludne, cena bardzo przystępna (800NTD za pokój dwuosobowy, 1NTD=~0.11PLN) i wyjątkowa miła obsługa.

Sposobów na zwiedzanie Kinmenu jest kilka. Pierwszym z nich jest wykupienie wycieczki objazdowej wraz z zakwaterowaniem. Można też zwiedzać na własnę rękę. Po wyspie kursują 4 trasy autobusów wycieczkowych, każdy z nich objeżdża po jednej gminie, a koszt przejażdżki jest stosunkowo niewielki (ok. 180NTD za bilet). Poza tym komunikacja miejska też działa bardzo sprawnie, a do tego jest szybka, wygodna i tania. Najgorzej jest z taksówkami - za przejazd z portu to hostelu zapłaciliśmy 350NTD (ok. 20 minut jazdy). Innym sposobem poruszania się po wyspie jest rower. Rowery na całym Kinmenie są bezpłatnym środkiem transportu dostępnym dla mieszkańców i dla turystów. W ten sposób promowany jest ekologiczny transport. My wybraliśmy coś jeszcze innego - wynajęliśmy skuter (350NTD/dzień).


Gmina Jincheng (Jīnchéng, 金城) jest centrum wyspy - to tutaj znajdują się hotele, targ oraz najważniejsze ośrodki powiatu. Charakterystyczna dla Kinmenu jest sieć malutkich, wąskich uliczek, gdzie można nacieszyć oko takimi widokami jak poniżej, znajduje się właśnie tu.
Kinmeńskie plaże usypane są szkieletami martwych krabów oraz muszli.

Powyżej statua Zheng Chenggonga (znanego też jako Koxinga), żeglarza-pirata do którego przyznają się 3 narodowości: Chińczycy, Tajwańczycy i Japończycy. W Chinach, urodzony w Japonii, Chenggong jest czczony jak bohater narodowy. Spoglądający przez morze w stronę kontynentu pomnik został ufundowany przez społeczność miasta Xiamen.

Krajobraz nieopodal linii brzegowej.

W czasach zimnej wojny Kinmen był bardzo ważnym ogniwem linii defensywnej Tajwanu. Położona o rzut beretem od Xiamen wyspa była bazą wojskową tajwańskich wojsk i miała kluczowe znaczenie strategiczne będąc najdalej wysuniętym w stronę kontynentu punktem obronnym.
Jeszcze 30 lat temu Xiamen i Kinmen ostrzeliwały się nawzajem. Na szczęście ukazane na zdjęciu powyżej czołgi, wraz z Trójkątną Fortecą, stanowią dziś jedynie atrakcję turystyczną. Podobnie zresztą jak inne pamiątki po niespokojnych czasach.

Choć Kinmen jest małą i raczej mało atrakcyjno turystycznie wyspą, to jej rezydentom póki co udaje się wycisnąć maksimum z jej potencjału. Położenie (bliskość Xiamen), łatwość uzyskania wizy dla chińskich turystów (na szczęście Polacy nie potrzebują wizy na Tajwan), wygodny i szybki transport, perfekcyjnie zorganizowane przejście graniczne (niemal żadnych kolejek!) oraz produkty z których słynie Kinmen sprawiły, że zainteresowanie turystów jest dosyć spore.

Wspomniane powyżej produkowane przez lokalną społeczność specjały są dwa, cała reszta jest typowa to dla ogólnie dostępnych i w prowincji Fujian i na Tajwanie.
Pierwszym jest Kinmen Kaoliang Liquor - produkowany z sorgo wysokoprocentowy alkohol, doceniany zwłaszcza w Chinach i Korei Płd., którego moc to od 38 do 58 procentów, w zależności od wersji. Wódka ta jest jednym z dwóch podstawowych produktów eksportowych Kinmenu. (foto: taiwantoday.tw)

Drugim towarem eksportowym Kinmenu są noże. Nie są to jednak zwykłe noże. Rezultatem wzajemnych ostrzeliwań chińskich i tajwańskich wojsk były nie tylko leje po bombach, ale i... złom w postaci łusek pocisków artyleryjskich. Mający głowę na karku mieszkańcy zaadoptowali ten osobliwy rodzaj surowca jako główne źródło metalu, z którego zaczęto wytwarzać noże. (foto: tabisite.com)

Powyżej ciekawostka spotkana przy trwających na ulicy robotów drogowych.

Automaty do "tankowania" wody.

Suszący się na słońcu makaron domowej roboty.

Będąc na Kinmenie i na Tajwanie w ogóle nie można nie spróbować lokalnych specjałów, które są naprawdę przepyszne i warte niejednego grzechu. Poniżej kilka z nich.
Klasyczna tajwańska przekąska, czyli żeberka w wieprzowej panierce (香酥排骨). Z wierzchu chrupiące, a w środku soczyste... Palce lizać!

Smażone pierożki (锅贴). W restauracji w której jedliśmy kupuje się je na sztuki.

Hamburger z chrupiącym kurczakiem.

Coś czego nie powinno zabraknąć w żadnej szanującej się tajwańskiej knajpie - kurczak w panierce!

Na koniecjeszcze taki mały polski akcent - kosmetyk znaleziony w jednym ze sklepów bezcłowych :).

Poprzednie relacje z Tajwanu tutaj: 1, 2, 3, 4.