Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 lipca 2012

Kłopoty z wizą

Długo nie pisałem, sorry - trzeba było najpierw wyleczyć kaca po Euro. Wydaje się, że jest już trochę lepiej, ale awersja do oglądania piłki jeszcze chyba nie do końca mi przeszła. Tak czy siak, zatroskanych czytelników, którzy zasypują mnie listami i mejlami uspokajam, że już wracam do blogowania ;)
W tym poście opiszę jakie ostatnio mieliśmy problemy z uzyskaniem wizy dla Myni.

Wszystko zaczęło się pod koniec czerwca, kiedy jej wiza powoli zaczęła wygasać. W celu jej przedłużenia zaaplikowaliśmy o wizę służbową (F), a prośbę poparliśmy dokumentami z mojej firmy (w następnym poście opiszę jakie warunki muszą zostać spełnione, by uzyskać taką wizę). Wizę taką trudniej jest uzyskać bedąc w Chinach niz poza nimi, gdyz nie wiedzieć czemu tutejszy urząd wymaga złożenia więcej dokumentów niźli w przypadku składania aplikacji w ambasadzie. Mniejsza, dodam tylko, że złożenie (zgadza się - ZŁOŻENIE) dokumentów zajęło nam cały dzień. Głównie dlatego, że okazywało się że albo brakuje jakichś dokumentów albo gdzieś nie ma pieczątki, to znowu zdjęć za mało, słowem - koszmar! Cudem udało nam się złożyć wszystkie dokumenty przed zamknięciem urzędu, a przecież wybraliśmy się tam już o 9 rano. Jednak najgorsze miało dopiero nadejść...

foto: Wikipedia

Po uporaniu się z biurokratami i oddaniem wszystkich potrzebnych papierków pozostało już tylko czekać na wizę. Aplikowaliśmy o wizę 6 miesięczną wielowjazdową - gdyby Mynia dostała taką, mielibyśmy spokój na pół roku. Nie wiedzieć jednak czemu, tydzień później - przy odbieraniu paszportu okazało się, że wiza wystawiona jest na ledwie 7 dni. Tak, nie pomyliłem się - 7 dni! Oczywiście, co prędzej zaczęliśmy sprawę wyjaśniać z urzędasem odpowiedzialnym za wystawianie wiz - Panem Linem. Jak nam Szanowny Pan wyjaśnił, powodem wystawienia wizy na tak krótki okres było pogwałcenie (używam oryginalnego języka tegoż urzędniczyny) chińskiego prawa, które w tym wypadku objawiło się brakiem rejestracji w komisariacie. Niewtajemniczonym wyjaśniam, iż w chińskim prawie występuje nakaz rejestracji w pobliskim komisariacie milicji każdego obcokrajowca wkraczającego na teren Chin w ciągu 24 godzin. Niestety, za moją radą, zbagatelizowaliśmy to (dotąd nie miałem z tym żadnych problemów, być może dlatego że jako posiadajacy wizę studencką nie miałem obowiązku każdorazowego meldowania się na posterunku?). Tak czy siak, Pan Lin postanowił wykorzystać okazję i pognębić waiguorenów. Na nic zdały się tłumaczenia o niewiedzy i braku złej woli. W jego mniemaniu nie stało się nic strasznego, bo przeca łaskawie pozwolił nam na kolejną aplikację, tylko że właśnie wtedy zaczęły się schody...

Był piątek po południu, więc kolejną aplikację mogliśmy złożyć dopiero w poniedziałek, a już w czwartek rano Mynia miała wykupiony bilet do Pekinu, ponieważ w piątek do Chin na 2 tygodnie przylatuje rodzina! Dowiedziawszy się jakich kłopotów nam przysporzył, Pan Lin nieco pobladł i nawet szczerze starał się pomóc nam znaleźć wyjście z sytuacji. Jedyną realną opcją była szybka podróż do Hong Kongu. W HK w trybie ekspresowym można uzyskać wizę już na drugi dzień. Plan był więc taki: w niedzielę wieczorem wyjeżdżamy z Xiamen, w HK jesteśmy na drugi dzień, czyli w poniedziałek. Tego samego dnia składamy aplikację w ambasadzie chińskiej, we wtorek ją odbieramy i wieczorem ruszamy w drogę powrotną, a na miejscu jesteśmy w środę rano. Wszystko na styk, bo w środę jest jeszcze parę rzeczy do załatwienia na miejscu, a w czwartek już o 7 rano lot do Pekinu. Jak pomyśleliśmy, tak zrobiliśmy, ale prawdziwe problemy zaczęły się dopiero teraz!

Po dotarciu do HK okazało się bowiem, że ambasada jest zamknięta! 2 lipca jest święto państwowe - wypadł akurat dzień wolny po 1 lipca, czyli po tzw. Hong Kong's Establishment Day. Tragedia! Oznaczało to bowiem, że skoro złożymy podanie o wizę nie w poniedziałek, tylko we wtorek, to dostaniemy ją dopiero w środę i nie zdążymy wrócić autokarem do Xiamen na czas! Panika straszna, a wyjścia tylko dwa - jakimś cudem ubłaganie urzędników o jeszcze szybsze wystawienie wizy niż w protokole (niemożliwe w 99%) albo po odebraniu wizy ratowanie się lotem do Xiamen (zdobycie biletów na lot tego samego dnia również graniczyłoby z cudem, a do tego jest to wielce kosztowne rozwiązanie). To w jakim stanie psychicznym wówczas byliśmy było nie do opisania. Rodziców Myni trzeba odebrać, ale nie tylko - przecież plan całej ichniej wycieczki jest już z góry ustalony, a loty, bilety, hostele itd. już dawno pozamawiane. Po prostu musieliśmy uzyskać wizę dla niej tu i teraz!

Strasznie zmartwieni postanowiliśmy coś zjeść i znaleźć dach nad głową. Bądź co bądź, byliśmy po długiej i strasznie męczącej podróży, więc nasz stan fizyczny dorównywał psychicznemu. Jednak niespodziewanie zatlił się promyczek nadziei... W trakcie szukania hostelu natrafiliśmy na ogłoszenie w jednym z nich - reklamowano usługi wizowe. Zaciekawieni, zapytaliśmy starszego pana za ladą o szczegóły, a ów wyjaśnił nam, że jest w stanie, brzydko mówiąc, "załatwić" wizę turystyczną bądź służbową aż na 3 miesiące, w dodatku do odbioru w dniu składania aplikacji(!). Wystarczyło dać paszport, zdjęcie, no i oczywiście zapłacić określoną sumę. Jednak zamiast wzbudzić w nas radość, wzbudziło to jedynie nasze podejrzenia. Czemu tak szybko? Czemu tak tanio? Była to jednak - jak dotąd - nasza jedyna deska ratunku. Postanowiliśmy więc najpierw zasięgnąć języka. Udaliśmy się do pobliskiego biura turystycznego, gdzie - jak się później okazało - świadczy się podobne usługi. Dowiedzieliśmy się, że wizę taką wyrabia się w graniczącym z Hong Kongiem Shenzhenie, dlatego trwa to niespełna jeden dzień (pytanie: dlaczego nie można tak zrobić w Xiamen?). Za identyczną usługę wizową jak u Pana w hostelu biuro zażyczyło sobie jednak ponad 2.5 razy wyższą cenę.

Stało się wówczas jasne, że to może być nasza ostatnia deska ratunku. Pojawił się jednak dylemat - komu zaufać? Długo zastanawialiśmy się co zrobić i komu powierzyć wyrobienie wizy - dziadkowi z przypadkowego hostelu, który na codzień raczej nie miał do czynienia z wizami, nie wzbudzał naszego zaufania, no i nie wiadomo było czy ten paszport w ogóle nam odda, nie wspominając w ogóle o wizie. Ale był za to o wiele tańszy. Z drugiej strony biuro turystyczne wyglądało profesjonalnie, wzbudzało zaufanie i wyglądało na to, że naprawdę są w stanie podołać zadaniu. Jednak strasznie słono sobie życzyli, a my i tak już kupę kasy włożyliśmy w uzyskanie tej wizy. Zastanawialiśmy się trochę, a żeby rozwiać wszelkie wątpliwości postanowiliśmy jeszcze raz odwiedzić i podpytać dziadka. O dziwo, za drugim razem wzbudził w nas o wiele więcej zaufania i zrobił znacznie lepsze wrażenie. Nie wiem w jaki sposób to zrobił, ale skończyło się na tym, że to jemu powierzyliśmy paszport Myni.

Mimo to nadal nie za bardzo ufaliśmy swojemu wyborowi i prześladowały nas różnorakie, wdzierające sie do głowy senariusze - że nie dadzą nam wizy, że dziadek paszportu nie odda, że zażąda nagle więcej pieniędzy, oszuka itp. Do samego końca nie byliśmy pewni, czy uda nam się uzyskać wizę i odzyskać paszport.
...
O dziwo, odbiór odbył się bez najmniejszych problemów. O umówionej godzinie czekał na nas dokument do odebrania, a w środku niego widniała świeżo wystawiona chińska wiza na całe trzy miesiące! I choć Mynia odetchnęła z ulgą dopiero gdy pozwolono jej przekroczyć granicę, to nasza przygoda z wizą dobiegła końca, a Mycha właśnie lata po Chinach korzystając z wizy ile tylko może :) Oczywiście rodzina o naszych perypetiach dowiedziała się dopiero po fakcie, bo nie było by zbyt mądre denerwować ich zawczasu przed podróżą ich życia. Na szczęście tym razem wszystko dobrze się skończyło. Uff!

Liczby

800HKD - tyle kosztuje jednomiesięczna wiza turystyczna w chińskiej ambasadzie w HK wystawiona w trybie ekspresowym (1 dzień roboczy).
2670HKD - tyle za pomoc w uzyskaniu wizy zażyczyło sobie od nas chińskie biuro turystyczne.
950HKD - tyle zapłaciliśmy dziadkowi z hostelu za pomoc w uzyskaniu trzymiesięcznej wizy. O godzinie trzeciej po południu w dniu złożenia aplikacji czekał już na nas gotowy do odebrania paszport.

1HKD = ~0.50PLN


sobota, 3 marca 2012

Złamany nos

O tym, że złamałem nos, było już w poprzedniej notce, ale tym razem ze szczegółami i z opisem męki, przez którą waiguoren musi przejść żeby została mu udzielona właściwa opieka medyczna w Kraju Środka. Ku przestrodze.

Ja i mój nos przed wypadkiem

Krótkie przypomnienie: podczas grania w piłkę z Chińczykami dostałem z łokcia w nos, polała się jucha, wracam do domu - spojrzenie w lustro - a nos krzywy.
Jeszcze tego samego dnia wczesnym wieczorem pojechaliśmy z Mynią do szpitala Chang Geng, chyba najlepszej placówki zdrowia w Xiamen, bo zarządzanej przez Tajwańczyków i zasilanej tamtejszymi doktorami. Na urazówce niezwłocznie zgłosiliśmy się do dyżurującego lekarza na badania, który od od razu wypisał mi skierowanie na rentgena. Zrobili mi zdjęcie, lekarz obejrzał i pokrętnie zaczął tłumaczyć, że "kość nosowa jest krzywa, ale na szczęście nie jest pęknięta" czy jakoś tak. Słysząc podobną diagnozę i spodziewając się tego, że skoro nos jest złamany to natychmiast będzie mi nastawiony, uznałem że złamania najzwyczajniej nie ma. W dodatku ani nie miałem krwotoku, ani mnie nawet nic nie bolało. Zostałem odesłany na konsultację do laryngologa w poniedziałek (zdarzenie miało miejsce w sobotę). Dodam, że podczas całego badania lekarz ani razu nie dotknął mojego nosa.

Po pechowym meczu z Chińczykami. Nigdy więcej...

Ze skrzywionym nosem żyłem normalnie, aż do poniedziałku. Podczas wizyta u laryngolożki, (która mojego nosa dotknęła tylko i wyłącznie na moją wyraźną prośbę) okazało się że, co prawda, z przegrodą nosową jest wszystko w porządku i nie potrzeba jakiejś poważnej interwencji, no ale nos jest krzywy (jasne!). Powiedziała mi jeszcze tyle, że jeśli chcę mieć prosty nos to muszę się poddać zabiegowi, ale i tak nigdy nie będzie on już z powrotem prosty.

Załamany wróciłem do domu. Dzięki wsparciu psychicznemu od Myni wziąłem się w garść i zadzwoniłem do znajomej, która wszystkie choroby, leki, szpitale i doktorów ma w małym palcu. Poleciła najlepszego ortopedę w Xiamen i namówiła na konsultację u niego. Zapisałem się na następny dzień, czyli wtorek. Niestety po wizycie u bardzo miłego i rzetelnego lekarza okazało się, że nie jest to jego specjalizacja i musiałem umówić się raz jeszcze, ale tym razem do chirurga plastycznego. A więc środa - wizyta u doktora He (z Tajwanu, więc tliła się iskierka nadziei). Doktor He powiedział, że zabieg trzeba zrobić jak najszybciej, zanim kość się zrośnie. Poinformował mnie o kosztach, które wyglądały tak:
- koszta zabiegu 600RMB
- koszta narkozy 3500RMB
- koszta pobytu w szpitalu (ok. 3 dni) ponad 1000RMB

Łącznie koszta zabiegu wynosiłyby 5000-6000RMB, co dla studenta jest niemałą(!) kwotą. Dlatego poprosiłem o jakąś alternatywę, przybity sumą pieniędzy jaką będę zmuszony wydać na leczenie (ubezpieczenie wygasło mi w czerwcu ub. roku, zresztą nie wiadomo nawet czy by pokrywało tego typu zabieg). Alternatywą okazało się znieczulenie miejscowe.

Dopiero wtedy, gdy wróciłem do domu, to przerażony kosztami zabiegu i powagą sytuacji zacząłem przeglądać moją kartę pacjenta i odszyfrowywać chińskie i lekraskie znaczki, wtedy sam odkryłem, że nos jest złamany. Spanikowany zacząłem przeszukiwać internet w celu znalezienia jakichkolwiek informacji na temat zabiegu, kosztów i sposobu leczenia. Dzięki temu dowiedziałem się jak wyglądają takie zabiegi w Polsce, jak się leczyć, co jest konieczne, a co nie. Dlatego też, po następnej konsultacji z doktorem He ostatecznie zdecydowałem się na tą drugą opcję, czyli zabieg ze znieczuleniem (w Polsce tego typu zabiegi wykonuje się właśnie ze znieczuleniem miejscowym) a koszta wyniosły ok. 1000RMB za znieczulenie i zabieg, po którym od razu zostałem odesłany do domu. Różnica bez porównania, a - jak się później okazało - efekt ten sam.

Razem z lekarzem ustaliliśmy datę zabiegu na poniedziałek (27.02). Cóż, miałem przed tym zabiegiem trochę strachu, bo do tej pory - a w Chinach przebywam już od ponad 6 lat - nie przydarzyło mi się absolutnie nic co wymagałoby interwencji lekarskiej (ale za to jak już się stało to na całego...). Bałem się nie tylko o efekty zabiegu, ale też że np. podadzą mi zbyt małą dawkę znieczulenia i w efekcie będę wszystko czuł. W głowie kłębiły mi się naprawdę różne myśli i aż do rozpoczęcia zabiegu nie byłem do końca pewien co mnie spotka. Ale po kolei.

Dostałem dokładną instrukcję co do przygotowania do zabiegu i w poniedziałek punktualnie zgłosiłem się do kasy, aby uiścić kaucję (takie są tu niestety realia). Potem - uprzednio przebrawszy mnie w pidżamę, zważywszy i zmierzywszy ciśnienie - zabrano mnie na salę operacyjną gdzie zostałem podłączony do kroplówki i okryty conajmniej dziesięcioma prześcieradłami ("pewnie żebym nie dał rady zwiać" - tak sobie wtedy pomyślałem). Gdy pojawił się chirurg, najpierw zrobił mi zdjęcia nosa, potem mi go porysował żelpenem, a potem znowu zrobił zdjęcia. Oczyszczono mi twarz i przygotowano do zabiegu. Ostatnią rzeczą jaką pamiętam zanim znieczulenie zaczęło działać to dialog:
[Dr. He] - I jak, czujesz już znieczulenie?
[Ja] - (lekko poddenerwowany brakiem reakcji mojego ciała na znieczulenie) He-he, nie nic nie czuje. Naprawdę nic nie czuje jeszcze. Zaraz...

Z tego co działo się później zarejestrowałem jedynie fakt napierdalania mi młotkiem w nos. Na szczęście nie bolało, mało tego - było mi to tak obojętne jak to, kto wygra kolejną edycją "Tańca z gwiazdami" - tak bardzo "odleciałem". Gdy zacząłem się już wybudzać to lekarz pokazał mi lustro i spytał czy mamy tak zostawić czy poprawić poprzez otwartą redukcję (co w praktyce oznacza, że rozcinają przegrodę nosową aby tym otworem dostać się do kości i naprostować ją od wewnątrz). Byłem już jednak na tyle przytomny, by świadomie zrezygnować z sugestii dalszego grzebania w moim nosie.

Otumanionego, z tamponadą w- i gipsem na nosie udałem sie do domu. A właściwie to zabrała mnie tam Mynia, bez której to pewnie i do domu bym sam nie trafił.
Nie jest przyjemnie mieć tampony w nosie, bo to praktycznie oznacza nieprzespane noce - albo wysycha Ci w gardle, co sprawia że budzisz się co 5 minut z uczuciem łaknienia i na dłuższą metę sprawia ból całego gardła a usta pierzchną, albo zamykają ci się usta i dusisz się przez sen.

Kilka godzin po zabiegu.

Na szczęście już w środę wyjęto mi tamponadę i zmieniono opatrunek. Wtedy też na przytomnie i trzeźwo miałem okazję ocenić prostość mojego nosa. Nawiasem mówiąc, to te tampony były tak głęboko wsadzone, że podczas ich usuwania miałem uczucie jakby mi mózg przez nos wyjmowano :/
Po wizycie i powrocie do domu poczułem się o wiele lepiej. Przez kilka dni nos i oczy były jeszcze opuchnięte (jak na zdj. poniżej), a opatrunki przezornie zmieniane codziennie. Z dnia na dzień było jednak coraz lepiej.

Opuchlizna (dwa dni po zabiegu). Za to nos prosty :]

Ostatnia wizyta u doktora He miała miejsce dzisiaj (sobota, 3.03). Zdjęto mi szwy, naklejono plasterki, a chirurg powiedział, że już nie muszę się u niego stawiać :) Nos ponoć goi się naprawdę szybko i zaskakująco dobrze, ale nie zmienia to faktu, że przez conajmniej miesiąc mam zakaz uprawiania jakiegokolwiek sportu. Oczywiście przez ten cały miesiąc muszę być super-wyczulony i uważać na nos, żeby znowu go nie pokiereszować.
Trochę bólu było, ale najważniejsze, że ze zdrowiem już wszystko w porządku. Dziękuję za wszystkie słowa otuchy i wsparcie. Wszystko powoli zaczyna juz wracać do normy :)

A tak nos wygląda dziś. Jak nowy :)

"Z nas dwoje to prędzej po sobie spodziewałabym się wykonania operacji plastycznej" - słowa wypowiedziane przez Mynię na wieść o tym, że będę miał zabieg :).

foto: Mynia

poniedziałek, 27 lutego 2012

Futbol po chińsku [4]

Gdybym wiedział jak się dla mnie skończy pewne sobotnie popołudnie, na pewno wybrałbym inny rodzaj spędzania czasu niż granie w piłkę nożną z Chińczykami. Niestety stało się inaczej. I prawdopodobnie był to ostatni raz, gdy świadomie podjąłem decyzję o graniu wspólnie z kopiącymi się w czoło kitajcami. Jak się okazało, nie tylko kopiącymi i nie tylko w czoło - i nie mam tu na myśli piłki.

W skrócie wyglądało to tak - Chińczyk, któremu próbowałem odebrać piłkę tak nieszczęśliwie wywijał łapskami, że dostałem z łokcia w nos. Takie moje szczęście, że nierzadko miałem do czynienia z krwotokami z nosa, głównie osobiście, dlatego lejącą się strumieniem krew dosyć szybko udało mi się zatamować. Nawet tak bardzo nie bolało. Przynajmniej nie na tyle, żebym przestał grać, więc jeszcze trochę pokopałem. Jednak gdy przed powrotem do domu pomacałem nos, to wydał mi się trochę krzywy, myślałem jednak że to obrzęk, który na następny dzień powinien zniknąć.

Niestety po dotarciu do domu sprawdziły się moje najgorsze obawy - nos jest krzywy, ale nie od obrzęku. Kość jest krzywa. Niezwłocznie pojechaliśmy z Magdą do szpitala. Usłyszałem wyrok - okazało się, że nos jest złamany.
Następnie wizyta u laryngologa, ortopedy i dwie u chirurga plastycznego. Nie ma wyjścia, trzeba wykonać zabieg chirurgiczny prostowania nosa, im szybciej tym lepiej. Mało tego, nos nigdy nie będzie już tak prosty jak przed zabiegiem. Nie mam pieniędzy na narkozę, tylko na znieczulenie miejscowe. Panika. Nie dość, że szpital, to jeszcze w kraju trzeciego świata. Panika x2.
Przez całe 6,5 roku przebywania w Chinach szczęśliwie unikałem jakichkolwiek powikłań ze zdrowiem wiekszych niż biegunka, a tu nagle takie nieszczęście...

Zabieg miałem wykonywany dzisiaj po południu...

czwartek, 8 grudnia 2011

Zdradliwa matematyka

Dałbym ten post do rozmówek, tyle że nie za dużo było w tej sytuacji dialogu:

Stoję w sklepie całodobowym w kolejce z napojem za 4,5RMB. Pani przede mną, się guzdrze, ale w końcu nadchodzi moja kolej żeby być obsłużonym. Nie mam drobnych, więc płacę banknotem 20-juanowym. Udało mi się jeszcze znaleźć 0,5RMB, więc podaję kasjerowi, co by łatwiej mu było wydać resztę. Niestety, sprzedawcy nie udało się ani przewidzieć tego mojego sprytnego ruchu, ani zareagować z odpowiednim refleksem. Widzę, że się mota - woła kolegę - ale pomyślałem, że to po prostu nowy pracownik i nie może poradzić sobie z kasą fiskalną. Rzecz całkiem normalna - zdarzyć się może każdemu. Woła więc kolegę po pomoc, po czym razem omawiają jakiś problem. Jednka coś za długo to wszystko trwa, więc zerkam za ladę i widzę, że to raczej nie są problemy z kasą, a podsłuchując rozmowę wnioskuję, że kłopot raczej tkwi gdzie indziej. Już nie mogę uwierzyć w to co słyszę, ale mina ekspedientów (jak to profesjonalnie brzmi!) i ich oblicza nawet w najmniejszym stopniu nie skażone myślą zdają się zdradzać wszystko... Po czym wyciągają... Tak! KALKULATOR!

Dodam tylko, że oszczędziłem im - a zwłaszcza sobie - kolejnych kilkudziesięciu sekund próżni myślowej i uratowałem podpowiedzią, że winni mi wydać 16RMB. Uff, jakimś cudem udało im się nie przegrzać zwojów mózgowych. Ale za to jak się chłopaki spocić musieli! Najważniejsze, że wyrobili dzienną normę eksploatacji szarych komórek... ba! pewien jestem, że jak na swoje standardy to i tak tą normę pewnie kilkakrotnie przekroczyli.

czwartek, 3 marca 2011

Mój Tłusty Czwartek

Tak, wracam do pisania bloga, więcej - wracam do pisania na starym blogu. Nie pisałem przez jakiś czas, ponieważ nie mogłem patrzeć na mojego nowego bloga - lifeinxiamen.blox.pl, który swoim interfejsem i nieżyciowymi funkcjami starał się uprzykrzyć mi życie na wszelkie możliwe sposoby. Z drugiej strony nie mogłem tak po prostu zostawić blogowania.
Tak czy siak, wróciłem i teraz będę pisał tylko tu, a przynajmniej dopóty dopóki mój vpn będzie ze mną współpracował, bo teoretycznie blogspot i inne strony (youtube, facebook) wciąż są w Chinach blokowane. Ale w razie czego blox.pl będzie mi służył za backup :)

A teraz do rzeczy!
Dziś wypada Tłusty Czwartek, który to ongiś zwykłem obchodzić - jak zresztą każdy szanujący się Polak - nie objadaniem, nie obżeraniem, a wręcz - za przeproszeniem - opierdalaniem się pączkami. Odkąd jednak żyję w Chinach nie miałem okazji należycie celebrować tegoż pięknego, tradycyjnego, staropolskiego święta. Wstyd i hańba! Dość powiedzieć, że w tym roku zdecydowałem się to zmienić. Plan niby prosty, ale zawierał pewien - choć tylko jeden, ale za to zasadniczo istotny - mankament, mianowicie - w Chinach pączków za wuja w sklepie nie znajdziesz!

Wyzwaniem stało się więc znalezienie produktów zastępczych. Jakby to powiedział Barney Stinson z How I Met Your Mother: "Challenge accepted!". Na fbooku poprosiłem o pomoc, wynikiem czego na pytanie Co zjeść zamiast pączka? padły takie oto odpowiedzi:

Dominika:
hmmmm czekolade....Doveeeeeeeeee :P
Barton:
Kaszankę! :-)
Natalia:
gofry z sosem karmelowym
Magda:
nie chcesz pączka z nadzieniem fasolowym?:O
Kamil:
zjedz ciastko z parowka lub boczkiem...

Trzeba było dokonać selekcji spośród wyżej wymienionych. Na pierwszy ogień poszła kaszanka, bo to artykuł spożywczy tak samo w Chinach niedostępny jak pączki. Kurczę, czemu nikt nie wymyślił jeszcze Dnia Kaszanki? Albo Święta Salcesonu? Prawda? Myślę, że takie święta świetnie by się w naszym kraju przyjęły. Czekoladą zdarza mi się opychać od czasu do czasu, w dodatku jest to trochę mało oryginalny wybór ale wziąłem ją pod uwagę jako opcję awaryjną. Co zaś się tyczy czerwonej fasolki - nie wiem w którym momencie Matka Natura zawiodła, ale niech lepiej jak najszybciej to naprawi, bo powaga, ale czerwona fasola na słodko to jest już poważne skrzywienie, żeby nie powiedzieć zboczenie, które na samą myśl o nim wzbudza we mnie zgorszenie i odruchy wymiotne, a Azjaci wrzucają czerwoną fasolkę gdzie popadnie - do ciast, ciastek, herbaty, lodów, deserów, puddingów, a nawet mleka i lodów. Ciastko ze słodką parówką? Nie dziękuję, pomyślę o tym tylko wtedy gdy na Ziemi wyczerpią się wszystkie zapasy żywności i zostaną tylko ciastka z parówkami i czerwoną fasolą, wówczas zjem całe parówkowe pieczywo po czym rzucę się ze skały w otchłań.
Ostatecznie zdecydowałem się na gofra i doughnuty, którymi ostatnio u nas zaroiło. Chyba jakiś nowy trend. Budki z doughnutami wyrastają teraz jak grzyby po deszczu.

Proszę się nie podniecać zdjęciem - wygląda to o niebo lepiej niż smakuje. Gofry i doughnuty tylko z nazwy! Ale tak czy siak - tłusty czwartek zaliczony :)

foto: Tomas

piątek, 12 czerwca 2009

Powrót!

Minął niemal dokładnie miesiąc odkąd to opublikowałem ostatniego posta na blogu. Zbyt dużo się przez ten czas nie wydarzyło, a przerwa wymuszona była pisaniem pracy licencjackiej, którą już na szczęście ukończyłem. Tytułu jeszcze na razie nie zdradzę, ale napomknę tylko, że zmieniałem go 2 razy, zanim ostatecznie zdecydowałem się na obecny. Jutro rano [czasu lokalnego] mam obronę, także trzymajcie za mnie kciuki!

Innym powodem mojej absencji w blogosferze są chińskie władze, które skutecznie izolując chińskich obywateli od m.in. Google [cenzura] i Youtube [blokada; sprawa szerzej opisywana tukej], tym razem wzięły się za Bloggera - i to w dodatku nie pierwszy raz. Wcześniej problem rozwiązywało się poprzez korzystanie z proxy, które blokadę zamieniały w nic innego jak tylko drobne utrudnienie. Tym razem jednak miałem spore kłopoty by znaleźć proxy, które by bezbłędnie obsługiwało Bloggera. Na szczęście znajomy polecił mi korzystanie z Tora, dzięki któremu nie mam teraz większych problemów z blokadami. A komunistom mogę pokazać moją gołą ( | )!

Jutro po obronie dam znać jak mi poszło, a kto zdrów niech za mnie jutro trzyma kciuki! :)

środa, 8 kwietnia 2009

Głową w mur

Cała historia zaczęła się od tego, że straciłem swoją kartę bankomatową. Nie będę opisywał w jaki sposób to się stało, bo chciałbym oszczędzić sobie tego wstydu, no ale cóż - stało się.

Oczywiście kiedy tylko odkryłem że karty nie mam i sprawdziłem wszelkie miejsca gdzie znajdować się powinna to bezzwłocznie udałem się do banku, czyli uczyniłem to co w pierwszej kolejności uczynić powinienem. Normalna rzecz - tak pomyślałby sobie każdy inny na moim miejscu. I ja tak myślałem, głupi. Wówczas zaczęły się schody.

Po uprzednim przedstawieniu mojej sytuacji niewiele starszemu ode mnie panu za okienkiem w kasie otrzymałem informację, że niemożliwe jest wykonanie przez nich żadnej z poniżej wymienionych operacji:
a] zablokowanie karty
b] wyrobienie nowej

A teraz będzie najlepsze - dlaczego to jest niemożliwe, spytata? A to dlatego, że konto zostało założone w Jimei [inna dzielnica, wciąż Xiamen]! O ironio! Automatyzują banki, wprowadzają punkty samoobsługowe czynne całą dobę, gdzie w każdym momencie można za pomocą automatów zdeponować lub wypłacić pieniądze czy nawet wydrukować stan konta w książeczce bankowej. Mało tego - żyjemy w czasach gdzie dokonuje się transferów pieniężnych na całym globie, przesyła pieniądze z jednego zakątka świata na drugi, a dla Banku Chińskiego [tfu!] problemem jest obsłużenie klienta z powodu jakichś techniczno-biurokratycznych przeszkód! No HALO! To po kiego grzyba ta cała komputeryzacja ja się pytam w takim razie!
Wynik rozmowy był taki, że
głupi acz miły urzędas wysłał mnie do Jimei w celu wykonania żądanych przeze mnie operacji. Dodam że choć Jimei to dzielnica Xiamen to od mojego miejsca zamieszkania znajduje się 1,5 godziny jazdy autobusem w jedną stronę [i to nie w godzinach szczytu], więc żeby tam się wybrać trzeba poświęcić połowę dnia, a nie jest łatwe znaleźć na to czas osobie, która nie dość że się uczy to i jeszcze dorabia sobie popołudniami.

Mimo wszystko urzędas był - tak mi się przynajmniej zdawało - dobrej woli, więc zaproponował mi skorzystanie z usługi telefonicznej banku, czyli zablokowanie karty przez telefon.
Po powrocie do domu wykręciłem 95566 - odebrał automat i kazał mi się bawić w wybieranie numerków:
Nacisnąłem 1 dla Osobistej Usługi Finansowej i poproszono mnie o wprowadzenie numeru karty debetowej. Czyżby to ta, którą zgubiłem? Wróciłem do menu głównego. Ominąłem opcje nr 2 - Usługi dot. Kart Kredytowych oraz nr 4 - Informacje Walutowe i wybrałem nr 3, czyli Usługi Publiczne gdzie zapytano mnie 17-sto cyfrowy nr konta bankowego, który oczywiście posiada cyfr nie 17, a 18. Super, co nie? Wyrzuciłem więc ostatnią cyfrę i wklepałem resztę wraz z hasłem [o dziwo - weszło], tylko po to by się dowiedzieć, że usługi telefoniczne niestety nie są dla użytkownika tegoż konta przewidziane! Ludzie, toż to KA-BA-RET!

Nie pozostało mi nic innego jak tylko następnego dnia udać się do Jimei. I wszystko pięknie by się skończyło, gdyby nie to, że zastałem bank zamknięty na cztery spusty z powodu ichniego Święta Zmarłych... [3 dni]

...A żeby było śmieszniej to na witrynie widniało ogłoszenie, że w tamtym akurat dniu banki pracują normalnie. Nie pracowały, jak się okazało. Przynajmniej tamten jeden.

W piątek ponownie do Jimei.

poniedziałek, 19 stycznia 2009

W nowym mieszkaniu

Mam drobne zaległości, które od dzisiaj zacznę powoli nadrabiać.

Może zacznę od najważniejszej rzeczy - w końcu mam gdzie mieszkać. Udało mi się znaleźć całkiem fajne mieszkanie, niestety troszkę małe [tylko 30 m kw.] no i dosyć daleko od szkoły [jakieś 15 min. do bramy, a potem kolejne 15 min. na zajęcia]. W zamian za to mieszkam w budynku na terenie strzeżonym, z podziemnym parkingiem oraz basenem. W lokalu nikt jeszcze przede mną nie mieszkał, a wyposażony jest on w tv, lodówkę, pralkę, klimę i ciepłą wodę. Z balkonu rozpościera się przepiękny widok na miasto, morze, góry i wyspę Gulang [31. piętro!]. Jakby tego było mało to łazienka jest wyposażona w kabinę prysznicową :-). Cena wynosi 1250Y, czyli w stosunku do poprzedniego mieszkania czynsz jest wyższy tylko o 50Y.

No i w końcu z powrotem podłączyli mi internet!

Niebawem zdjęcia :-).

poniedziałek, 29 grudnia 2008

Emergency!

Dzisiaj wczesnym popołudniem odebrałem telefon od właściciela mojego mieszkania. Usłyszałem, że jest pilna sprawa i zapowiedział mi, że zaraz wpadnie z wizytą. W jego głosie słychać było zdenerwowanie. Już po chwili dało się słyszeć pukanie do drzwi, a w progu stanął Pan Wang. Usiedliśmy, rozłożył przede mną jakieś papiery i zaczął tłumaczyć o co się rozchodzi. Zaczęliśmy rozmawiać.

Sytuacja przedstawia się tak - Pan W. nie jest właścicielem mojego mieszkania, właścicielem jest XiaDa, a on mi je tylko wynajmuje. Mieszkanie to zostało mu bowiem przydzielone, jako że jest on pracownikiem uniwersyteckim. Papiery, z którymi do mnie przyszedł to nowe rozporządzenie władz szkolnych, które mówi, że od dnia 4 stycznia w przydziałowych mieszkaniach rozpoczną się inspekcje mające na celu zweryfikować wykorzystywanie lokali zgodnie z ich przeznaczeniem, a przeznaczenie jest takie, żeby mieszkał w nim ten, którego nazwisko widnieje na papierze, o żadnych podnajmach nie może być mowy, w przeciwnym razie mieszkanie przepada.

Mam co prawda umowę o wynajem mieszkania obowiązującą do 31 lipca 2009 roku, ale w tym wypadku ciężko oczekiwać od Pana Wanga, żeby ją egzekwował. Nie ma też w tym żadnej jego winy, a to naprawdę dobry człowiek i nie chciałbym mu przysparzać jeszcze więcej kłopotów.

Podsumowując - mam niecały tydzień na znalezienie sobie nowego lokum, przeprowadzkę i przygotowanie do egzaminów, które zaczynamy 5 stycznia, czyli w następny poniedziałek! Jak ja się za to wszystko zabiorę?
Wyjście na pewno się znajdzie, bo już oboje zaczęliśmy szukać mieszkania dla mnie [zdążyłem już jedno zobaczyć, a za chwilę idę oglądać drugie] ale ogromnie martwię się tym jak dodatkowy stres, brak czasu na naukę i zaprzątnięcie głowy odbije się na moich wynikach...

...Póki co czerwony alarm i stan gotowości, bo w przeciwnym razie skończę pod mostem.
Proszę nie wysyłać do mnie żadnych listów na obecny adres, bo zapewne już za kilka dni stanie się nieaktualny.

niedziela, 7 grudnia 2008

Zima

W końcu można z czystym sumieniem powiedzieć, że w Xiamen mamy zimę. Oczywiście nie jest to zima na polskie warunki, tylko taka xiameńska zima :).

Temperatura o tej porze roku spada w XMN do kilku, kilkunastu stopni, co właściwie i tak nie robi Chińczykom żadnej różnicy, bo jak tylko termometr wskazuje temperaturę poniżej 30 st. C to wszyscy naokoło w kurtkach łażą.

Śnieg? O śniegu można by tylko pomarzyć - nie spadł nawet podczas zimy stulecia, która szalała w Chinach jeszcze nie tak dawno temu. Za to wieje bardzo ostry i zimny wiatr i to głównie z jego przyczyny zmuszeni jesteśmy ubierać się cieplej.

Na szczęście ten stan nie potrwa zbyt długo.
Po zimie zacznie się natomiast znienawidzona przeze mnie pora deszczowa, która, mam nadzieję, potrwa jak najkrócej. A po tej znów będzie lato :).

środa, 26 listopada 2008

Futbol po chińsku [2]

Ziemia kręci się wokół Słońca, zimą bociany migrują do ciepłych krajów, a Chińczycy jak grali w piłkę tak grają:


Tym razem w twarz. Z dyńki. Rozcięte wargi, krwotok i wszelkie następujące z tych względów utrudnienia w życiu codziennym. Na szczęście już się zaleczyło.


foto: Tomas

Mleczna afera [2]

W markecie uniwersyteckim rozwieszono opublikowany przez Państwowe Centrum Produktów Mlecznych i Mięsnych raport dotyczący rzekomej inspekcji produktów, mający za zadanie uspokoić klientelę i przywrócić jej zaufanie i chęć do spożywania produktów mlecznych, które to zostało nieco nadwyrężone po słynnej aferze z melaminą. Czyżbym więc znów mógł spożywać płatki z mlekiem bez obaw o własne zdrowie/życie? Czas pokaże.





foto: Tomas

poniedziałek, 10 listopada 2008

Rekonwalescencja

Ślady po kontuzji z meczu znikają. Wczoraj nie mogłem się powstrzymać i poszedłem pokopać w piłkę. Rozegrałem dobre spotkanie, co mi znacznie poprawiło nastrój. Najważniejsze jednak, że mogę już grać prawie na pełnych obrotach.

W międzyczasie w odwiedziny przyjechał do nas Sebastian. Już udało mi się go namówić na wspólną grę. W środę wybierzemy się razem na boisko. Dlatego mam nadzieję, że pojutrze będzie jeszcze lepiej.

wtorek, 28 października 2008

Ucz się ucz, bo nauka to potęgi klucz, ale co z tego skoro i tak nie otworzysz nim drzwi do swojego mieszkania w przypadku zgubienia kluczy na boisku

Jako że dosyć długo - bo już bez mała dwa tygodnie - trwał mój rozbrat z piłką, zeszłej soboty postanowiłem trochę sobie pokopać. Jan wprawdzie był zajęty, ale udało mi się namówić Andrzeja, co by ze mną se troszku pograł. Jak wymyślilim, tak zrobilim. Nie brałem tym razem ze sobą swojej treningowej torby, toteż klucze wsadziłem do kieszeni po prostu.

Jak się później okazało - to był mój błąd! Klucze zgubiłem gdzieś na boisku, a że się już ściemniało ni sposób było ich znaleźć. Bez kluczy, dokumentów, pieniędzy ani telefonu czułem się tyle nagi, co zupełnie bezsilny.

Całe szczęście, że są jeszcze ludzie na których mogę liczyć. Życie uratowali mi Jan i May, dzięki pomocy którym udało mi się dodzwonić do agencji mieszkaniowej, za pośrednictwem której zdobyłem numer telefonu mojego najemcy, który to bezzwłocznie pospieszył mi z pomocą przybywając ze swoim kompletem kluczy [za to dużo tych 'których' ;]. Cała operacja trwała niemal 3 godziny, ale w końcu udało się - wszedłem znów do swojego mieszkania, gdzie miałem jeszcze zapasowy komplet.

Szczęście, że wszystko dobrze się skończyło, bo choć miałbym gdzie spać, to ominęłaby mnie impreza urodzinowa, ale przede wszystkim zagrożone byłoby niedzielne spotkanie z Panem Cai'em.
A tak? Mam wnioski na przyszłość. Zaraz pędzę do warsztatu jakiego dorobić sobie nowy komplet, który tym razem zostawię u kogoś znajomego, by wyżej opisana sytuacja już nigdy się nie powtórzyła.

niedziela, 14 września 2008

Moje mieszkanie

Postanowiłem nadrobić co nieco zaległości i wrzucić kilka zdjątek mojego nowego mieszkania :).




A to widok z okna, wprost na collegium medicum. Budynek przeładny, ale mi morze zasłania :'(


foto: Tomas

Tego już za wiele!

Ktoś nam na klatce narzygał :/

wtorek, 2 września 2008

A życie toczy się dalej...

No właśnie. Czas nieustannie przemija, świat idzie do przodu, życie płynie swoim - coraz szybszym - rytmem.

Powoli zbliża się nowy rok szkolny - w drugiej połowie września zaczynają się już pierwsze zajęcia. Wakacje praktycznie dobiegły końca, bo zostały z nich raptem dwa tygodnie.
Trochę się ostatnio pozmieniało, więc będzie o nowych rzeczach.

Aśka dostała posadę jako menadżer, wyprowadziła się i żyje teraz sama i na swoim. Pracę podjęła w prowadzonym przez parę Islandczyków barze Heima w pobliżu ulicy Zhongshan, nieopodal której zresztą teraz mieszka. Właśnie urządza sobie swoje nowe mieszkanie z którego jest bardzo dumna. Poza tym spełnia się w pracy, w której spotyka sporo ciekawych ludzi oraz może dać upust swojej wyobraźni i władczym popędom ;). Bardzo dużo poświęciła, żeby zostać w Chinach. Jest szczęśliwa.

Renata podjęła trudną decyzję i postanowiła opuścić Xiamen. Wyleciała wczoraj do Pekinu gdzie pracują jej rodzice i zamierza zostać tam przez dłuższy czas, sama nie wie jeszcze na jak długo, ale zwierzyła mi się, że - póki co - nie myśli o powrocie. Po roku rozstania w końcu spotkała się ze swoją rodziną. Nie zamierza zbyt szybko wracać do Polski, bo to oznaczało by dla niej kolejne rozstanie z krewnymi. Jest szczęśliwa.

Tomas przeżywa wzloty i upadki, o których zresztą w większej części można przeczytać na jego blogu, a jeśli nie... to można się ich jedynie domyślać. Jednak w jego życiu już wkrótce coś się zmieni. I będzie to zmiana na lepsze...
Czekam tu na Ciebie braciszku, razem jakoś damy sobie radę. Już nie mogę się doczekać.
Jestem ogromnie szczęśliwy :).

piątek, 15 sierpnia 2008

House on fire

Czwartkowa noc nie wyróżniałaby się niczym od innych zwykłych wieczorków filmowych gdyby nie pewne wydarzenie.
Z zaproszoną Pauliną postanowiliśmy umilić sobie oglądanie filmów wyżerką, którą postanowiliśmy nieco urozmaicić - zrezygnowaliśmy z czipsów i słodyczy na rzecz ziemniaków w mundurkach. Pochwalić się muszę, że jestem szczęśliwym posiadaczem elektrycznej kuchenki - ciężki sprzęt: 2000W, co jest dosyć ważnym dla fabuły faktem - toteż ugotowanie kartofli nie jawiło się z początku niczym co przekroczyć by mogło moje kulinarne zdolności [o ile w ogóle można powiedzieć, że takowe posiadam].


Z początku wszystko szło według planu, jednak nie mogło to trwać zbyt długo, a konkretnie do czasu gdy oboje poczuliśmy swąd palonej gumy. Zajęty rozmową z bratem nie zwróciłem na to zbytniej uwagi. To był mój błąd. Na szczęście bystrzejsza z nas dwojga Paulina, zorientowała się, że coś jest nie tak po gdzieniegdzie unoszących się głębkach dymu. Zaalarmowany przybiegłem sprawdzić co się stało. Oczom moim ukazał się widok iskrzących kabli przedłużacza, które dymiąc wtapiały się w materac na łóżku. Próbując rozłączyć kable spowodowałem jeszcze mały wybuch. Na szczęście wyszliśmy z niego cało.

Chiński kabelek widać nie wytrzymał mocy mojego magicznego urządzenia. Jakby tego było mało zwarcie spowodowała Paulina, która próbowała coś tam z kablem zrobić, ale co dokładnie wie tylko ona sama ;). Wynikiem tego było pozbawienie nas prądu na kilka dobrych minut, ale przynajmniej wiem teraz, gdzie znajdują się korki ;). Oprócz dymu, przypalonego materaca, roztopionego jak serek Hochland kabla i głębokiej traumy większych strat na szczęście nie było.
Ziemniaki i tak ugotowaliśmy. Tyle, że nie korzystaliśmy już z żadnego przedłużacza :).




foto: Tomas

czwartek, 31 lipca 2008

Przeprowadzka!

A więc jednak! Poszukiwania własnego kąta zakończone sukcesem! :)

Gdy zaczynałem szukać mieszkania nie było zbyt wielu opcji - albo blisko i drogo, albo tanio i daleko. Na szczęście udało mi się znaleźć złoty środek - stosunkowo tanio i nie za daleko, do tego schludnie i czysto.

Kawalerka 46 m kw. z aneksem kuchennym, łazienką i balkonem, a na wyposażeniu klima, TV, lodówka, pralka i ciepła woda.

Umowa na rok już podpisana. Dzisiaj pakowanie, a już jutro przeprowadzka!